Blog นี้ผมเขียนให้เพื่อนคนนึงครับ เค้าเป็นเพื่อนที่ดีของผม และผมก็เชื่อว่าผมเป็นเพื่อนที่ดีของ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างที่จะเล่าต่อไปนี้ ทำให้จากนี้ไป ผมจะไม่พบหน้าเค้าอีก

ผมรู้จักเค้าจาก “Game Online” ชื่อ Lineage2 เมื่อประมาณปีแล้ว วันเวลาทำให้เราสนิทกัน เป็นเพื่อนกัน แต่วันเวลาเช่นกันที่ทำให้เค้าคิดกับผมมากกว่าเพื่อน ผมพยายามบอกเค้าอ้อมๆ ว่า “ความเป็นเพื่อนจะทำให้เราได้อยู่เคียงข้างกันตลอดไป” และจะด้วยการวางตัวของผม หรืออะไรก็แล้วแต่ สุดท้ายแล้วเค้าก็ตัดใจจากผมได้ และเค้าก็มีแฟนเป็นตัวเป็นตน

เพื่อนของผมคนนี้ตัดสินใจเรียนปริญญาตรีใหม่อีกรอบในสาขาที่อยากเรียน ส่วนแฟนของเค้านั้นก็ไปบวชในช่วงเข้าพรรษา ที่มหาวิทยาลัยใหม่นั่น เค้าได้พบสังคมใหม่ ที่ซึ่งเพื่อนร่วมเรียนของเค้านั่น อายุน้อยกว่าเค้า 4 ปี เมื่อเวลาผ่านไปนับได้ 2 เดือนนับจากเปิดเทอม เค้าเริ่มมีสังคมใหม่ มีเพื่อนใหม่ และมีกลุ่มเพื่อนใหม่

ผมเองก็มีโอกาสได้พบ และได้คบเพื่อนของเค้า แล้วภายหลังเค้าก็มาสารภาพกับผมว่าเค้าตกหลุมรักเพื่อนคนนั้นโดยที่ตัวเค้าเองก็มีแฟนแล้ว เมื่อเค้าถามใจของเค้าเอง เค้าบอกผมว่าเค้าเริ่มหมดรักแฟนของตัวเองแล้ว และเค้าชอบเพื่อนในกลุ่มคนนี้มาก

และเมื่อเห็นผมอยู่พร้อมกับเพื่อนคนนั้น เค้าจะไม่เป็นตัวของตัวเอง หงุดหงิด และน้ำตาจะไหลเสียให้ได้ เค้าเป็นอย่างนี้อยู่บ่อยครั้ง เค้าหันหลังแล้วทิ้งผมไว้ถึง 4 ครั้งด้วยกัน ทั้งที่ผมเองก็พยายามทำตัวเป็นปกติ

เมื่อพยายามแล้วมันไม่ได้ผล ก็คงต้องคอยดูอยู่ห่างๆ ขอให้ความสุขมาเยือนเค้า ไม่ว่าวันใดก็ตาม My Eternal Friend

หากชีวิตคงตราบนิรันดร์  ย่อมสบวันสักคราพบใหม่

แม้จำพรากล่วงลับให้ไซร้  มาดหมายใจพบใหม่บนแดนดิน

เมื่อวันศุกร์ที่ 17 เอา Case ไปซ่อมที่ร้าน Galileo ที่ปากซอยประชาอุทิศ 43 หลังจากที่มันถึงวาระที่มันจะฝืนสังขารใช้งานต่อไปไม่ไหว เพราะว่ามันป่วยหลายโรคเหลือเกิน ไม่ว่าจะ Restart ตัวเองได้, เปิดไม่ติด, Blue Screen แล้วก็ Case ไม่ส่งข้อมูลภาพให้จอ Computer ทนใช้งานมานานจนมันพัง (- -*) นั่นแหละนะ พอเอาไปซ่อมแล้ว ที่ร้านบอกว่าขอเก็บไว้เช็คอาการก่อน แล้วจะโทรหาทีหลัง

หลังจากที่รอได้ประมาณ 2 วันก็เลยเดินไปดู ช่างบอกว่า มันเป็นปัญหาที่ Power Supply เดี๋ยวจะเอาไปเปลี่ยนที่พันธุ์ทิพย์ให้ รอประมาณ 1 อาทิตย์ ก็เดินไปดูอีก ปรากฏว่าคุณช่างนั่งเล่น “เกมคาราบาว (Cabal Online)” อย่างสบายใจเฉิบ แล้วบอกว่า ยังไม่ได้เปลี่ยนให้เลย (-*-) เริ่มรู้สึกร้าวเล็กๆ ในใจ ก็เอาเถอะรออีกก็ได้ฟะ มีทางเลือกที่ไหนล่ะ

จนกลับจาก ENV Meeting 2007 ที่หาดเจ้าสำราญ วันอาทิตย์ที่ 26 ตอนเย็นก็เดินไปดู Case อีก รอบนี้เจอคุณช่างทำงานอย่างขยันขันแข็ง แล้วบอกกะเราว่า

“เดี๋ยวพรุ่งนี้เอาไปซ่อมให้พี่”

เท่านั้นแหละ สะเทือนใจอย่างแรง ปฏิญญากะตัวเองในใจว่าจะไม่เอามาซ่อมร้านนี้อีกเด็ดขาด ทำงานแบบเอื่อยเฉื่อย ไม่คิดมั่งว่าคนเค้าก็มีงานต้องทำ จนวันถัดมาก็ไปรับ Case เสียค่าอะไรก็ไม่รู้ของเค้าร้อยนึง แล้วตอนจะกลับเค้าก็บอกว่า “แล้วมาซ่อมอีกนะครับพี่” มีแช่งพ่วงท้ายอีกตะหาก ฝันไปเถอะคุณช่าง รอบหน้าต่อให้ไกลแค่ไหนก็จะไปหาร้านอื่นให้ซ่อมแทน

สรุปแล้ว ได้ความว่าไม่ได้เล่น Internet เกือบ 10 วันแหนะ ทรมานแทบขาดใจตาย สงสัยจะเป็นโรคติด Internet ซะและ