Profil von สหัสพลTOMFotosBlogListenMehr  |  Extras Hilfe |
Lonely Island คำ ๆ นั้นเหมือนกับเสียงมีด
คำพูดของปีศาจที่มนุษย์ไม่มีวันเข้าใจ
คำพูดที่ค่อย ๆ เพิ่มความเกลียด
เหมือนกับกิ่งไม้ที่แผ่กิ่งก้านสาขาไปตามวันและเวลา
ไม่มีสิ่งใดคล้ายมนุษย์
ห่างไกลจากคลื่นมนุษย์
เหมือนกับเกาะเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ตามลำพัง
มองเห็นก็เพียงคลื่นที่ซัดสาดเข้าหา
กลายเป็นปีศาจอันโดดเดี่ยว
เกาะที่ถูกห้อมล้อมด้วยทะเลอันมืดมิดหนาวเย็น
แหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้าด้วยความเหนื่อยหน่าย
มีเพียงเสียงหวีดของลมที่พัดมากรีดผิวเนื้อ
มีเพียงคลื่นที่ซัดสาดจนทำให้ร่างกายเปียกชื้น
อ้างว้าง ไม่มีใคร
My VIVI
ผมชอบตัวละครตัวนี้ครับ จอมเวทย์มนต์ดำ VIVI จากเกม FINAL FANTASY IX เครื่อง PLAY STATION I พ่อมดที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้ในการทำสงคราม แต่สุดท้ายแล้วเค้ากลับเลือกทางเดินที่ตัวเองคิดว่าถูก กลับมามองตัวเองครับ เมื่อก่อนชอบคิดว่าตัวเองเกิดมาทำไม แต่ตอนนี้คิดใหม่แล้วว่าจะใช้ชีวิตอย่างไร ขอบคุณความสุข และผู้คนรอบข้างครับ
(เขาบอกว่าสุขคือทุกข์น้อย แต่ผมว่าทุกอย่างคือความสุขครับ ^^)
I Think Of Myselfตั้งแต่จำความได้ผมมักจะอยู่บ้านคนเดียว เล่นคนเดียว สนุกคนเดียว ตอนนั้นยังไม่รู้จักความเหงา อยู่ไปเรื่อยตามประสา ผมชอบที่มืดๆ ตั้งแต่เด็กแล้วครับ มักจะแอบไปหลบอยู่ตามซอกตามหลืบในบ้าน ความรู้สึกตอนนั้นคิดอยู่แค่ว่าสบาย ใจว่างเปล่า (เพ้อเจ้อตั้งแต่เด็กรึเปล่าก็ไม่รู้นะ) โตขึ้นมาหน่อย อ่านออกเขียนได้ก็เริ่มอ่านหนังสือ มีชีวิตอยู่กับหนังสือ แต่ก็ยังคงชอบเอาหนังสือไปอ่านในที่มืดๆ อีกเหมือนเดิม
ชีวิตในวัยเด็กดูไปก็ไม่มีสีสันอะไรเลยครับ ไม่ค่อยได้ออกไปวิ่งเล่นกับใคร แต่ตอนนั้นก็พอใจอย่างนั้น แล้วถ้าถามตอนนี้ว่าพอใจไหม ตอบได้เต็มปากเต็มคำเลยครับว่าพอใจ ความสุขในวัยเด็กเพียงหนึ่งเดียวนั้นคือการได้นั่งอ่านหนังสืออย่างสงบครับ
สำหรับตอนนี้ความสุขที่มีอยู่ติดไปกับเพลง การกิน แล้วก็เกมครับ การที่ได้กินอาหารอร่อยๆ กับฟังเพลงเพราะๆ เป็นช่วงเวลาแห่งความสุขที่บรรยายไม่ถูกเลยครับ หรือการนอนแล้วฟังเพลงเดิมๆ ซ้ำๆ ก็เป็นความสุขอีกรูปแบบหนึ่งเหมือนกัน ถ้าเป็นเพลงที่ชอบจะสามารถฟังหลายๆ รอบได้เลยครับ ตอนนี้ชอบพบฟังเพลง พรหมลิขิตจากฟ้า ของคุณวิฑูร ศิลาอ่อน อัลบั้ม Sixplay Mission Impossible ครับ ฟังมาวันนี้เป็นวันที่ 4 แล้ว แต่ก็ยังไม่เบื่อเลย เปิดทิ้งไว้แล้วทำงานไปด้วย เพลินดีครับ
จากที่เขียนมาคิดว่าในวันหนึ่งกลายเป็นมีอะไรที่เป็นความสุขที่ต้องทำเยอะแยะเลยครับ 24 ชม. กลายเป็นไม่พออีกแล้ว เพลงที่ฟังเท่าไรก็ไม่รู้จักพอ เกมที่เล่นเท่าไรก็ไม่เบื่อ มันเป็นความสุขตามลำพังที่ผมมักจะทำประจำครับ
แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าการใช้ชีวิตร่วมกับคนอื่นจะเป็นเรื่องที่ผมจะปฏิเสธไปนะครับ น่าเสียดายที่ตอนนี้เพื่อนผมเรียนจบหมดแล้ว ทั้งเพื่อนเก่าเพื่อนใหม่ก็ไปกันหมดเลย เหลือตัวคนเดียว ก็ต้องมีความสุขกับตัวเองให้ได้ จริงไหมครับ
P.S. ตอนนี้ผมแอบชอบคนคนนึงในคลาสเรียนวิชา Numerical Method ครับ แต่ตอนนี้ก็พยายามตัดใจแล้วล่ะครับ เค้าคงไม่ชอบผม เพราะพยายามจะเข้าใกล้เค้าแล้ว ก็เหมือนเค้าทำกำแพงสกัดผมไว้
|
|
|
