Profil von สหัสพลTOMFotosBlogListenMehr Extras Hilfe

Blog


    หวั่นไหว (My Heart is Sway)

     
     
    เมื่อสัปดาห์ที่แล้วได้ไปทำงานเป็นผู้ช่วยสัมภาษณ์เด็กค่ายวิทยาศาสตร์
    เจอพี่คนนึงใจดีกับผมมาก ๆ คอยช่วยเทคแคร์แล้วก็แก้ปัญหาให้
    เป็นคนที่ใจดีและดูเหมือนจะอ้อนได้
    พี่เค้ามีแผนจะไปเรียน ป.โท ที่สหรัฐกลางปีนี้
    ทั้ง ๆ ที่มีโอกาสเจอคนที่ชอบแล้วแท้
    เบอร์โทรก็ไม่กล้าขอ MSN ก็ไม่มี
    แล้วพี่เค้าก็ยังจะไปต่างประเทศอีก
     
    เช้าวันวาเลนไทน์ มันเหงา ๆ ชอบกล
    เลยตัดสินใจโทรไปขอเบอร์พี่คนนั้นจากพี่ที่ออฟฟิศ
    ตอนแรกก็กลัวว่าพี่เค้าจะไม่อยากคุยด้วย ไม่มีเรื่องชวนคุย
    แต่พอตัดสินใจโทรแล้วเราก็มีเรื่องคุยเยอะแยะ
    คุยกันได้สักชั่วโมงก็ต้องวางโทรศัพท์
    เพราะว่าพี่เค้านัดเพื่อนไว้
    แล้วพี่เค้าจะโทรหาผมไหมนะ
    แล้วผมล่ะโทรไปรอบนี้จะกล้ารึเปล่า T^T
     
    Last week, I have a job as
    an interviewer assistance for a science camp.
    I met someone, he is very kind to me.
    He take care and manage problems for me.
    He look kind, and I think I can act as a kid with him.
    He plan to learn for master's degree
    and docter's degree in USA.
    Although I have a chance to met someone I like,
    he will depart me.
    I shy to ask his phone number or his msn e-mail.
    And he is going to go to USA as soon.
     
    In the morning of Valentine Day.  I feel lonely.
    I decide to ask his phone number from an officer.
    At first, I afraid he wouldn't like to talk with me
    and I have nothing to talk, too.
    When I decide to call him,
    there are a lot of tropics for us to talks together.
    We talk about 1 hour,
    because he has an appointment with his friends.
    He will call me again?
    Or I brave enough to call him. T^T
     

    Moon Pier

     
    เมื่อวันก่อนได้ไปไหว้พระแก้วมรกตครับ
    ไปเดินชมวัง ดูนักท่องเที่ยวครับ
    ต่อหน้าพระแก้วมรกต รู้สึกใจสงบขึ้นเยอะเลย
    คิดว่านั่งทั้งวันไปไหนก็ได้ไม่เป็นไร
    แต่เวลามีจำกัดครับ
    เพราะว่าตั้งใจว่าจะเดินไปหลาย ๆ ที่
     
    ออกจากวัดก็ว่าจะไปดูหมอดูพี่จอย
    ทำไมค่าดูหมอกลายเป็น 299 ซะแล้ว -*-
    จำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ไปดูมัน 100 - 200 เอง
    เหอ ๆ คงเพราะพี่จอยรับหลายงานละมัง
    เห็นมีป้ายบอกว่าไปทำรายการโทรทัศน์ด้วย
    (แต่พี่จอยดูไพ่แม่นจริง ๆ นะ)
     
    ขากลับแวะที่คลองสาน
    ด้วยความมุ่งมั่นที่จะกินบัวลอยไข่หวาน
    อยู่บนเรือเจอผู้ชายคนนึง
    หอบหนังสือพิมพ์มาอ่านตั้ง 3 - 4 ฉบับ
    ตานี่จะอ่านอะไรนักหนา
    ก็ว่าจะถามอยู่หรอกนะ แต่ไม่กล้า
    (เค้าน่ารักดีนะ ขาว ตี๋ หล่อ สูง -.-)
     
    แล้วก็กลับถึงห้อง มานอนด้วยความเหนื่อย
     

    Online Life

     
    Up Space คราวนี้ไว้อาลัยให้กับชีวิตเก่า ๆ
    On MSN มาหลายวัน
    หลายคนคงจะเห็นคำพูดแรง ๆ ที่ตั้งไว้
    ช่วงชีวิตมันเสียศูนย์ไปบ้างครับ
    ใครจะรู้ว่าวันหนึ่งจะโดนคนที่ผมรักมาก
    ทำร้ายจิตใจต่อหน้าคนเยอะแยะ
     
    ---------------------------------------------
     
    ต่อไปนี้จะเป็นคนใหม่ ใช้ชีวิตให้คุ้มค่า
    มีอะไรมากมายที่ยังต้องให้ก้าวเดินต่อไป
    อย่าไปหยุดอยู่แค่อดีต ลืมได้ก็ลืม อย่าไปสน
    ตอนนี้ก็มีความสุขดี แม้ว่าอาจจะต้องทำอะไรตามลำพังบางครั้ง
     
    ---------------------------------------------
     
    ทุกวันนี้ ก็ยังกินข้าวคนเดียว เที่ยวคนเดียว
    เดินคนเดียว ทำอะไรหลาย ๆ อย่างคนเดียว
    วันก่อนไปเดินสะพานพุทธ ดูผู้ชีวิตคน
    ไม่ว่าที่ไหน ชีวิตก็ยังเดินไป ผมคงจะจมอยู่กับอดีตไม่ได้แล้ว
    ชีวิตยังมีอะไรให้ค้นหาอีกเยอะ